کاظم حسن زاده را خیلی ها می شناسند و خیلی ها هم نمی شناسند. او که فارغ التحصیل کارشناسی فلسفه هنر است هم اکنون با مدرک لیسانس مهندسی صنایعش در حال کار در یک شرکت فنی است. دیروز وقتی گفت شش ماه است که کتاب نخواندم فهمیدم که به غم غربت دچار شده. بعد گفت مشکل عمده اش با فضای کنونی جامعه بادی لانگ است. یعنی زبان اشاره. قرار است برایمان مطلب جالبی در این مورد آماده کند. او ضعف فرهنگ را در کم شدن دایره لغات می بیند. رکود ادبیات ما را در عدم حضور نویسندگان و نخبگان زبانی می بیند. بعد از لنین می گوید که با انبوهی از کتاب ها می آید. اسلاوی ژیژک لنین را بزرگترین اندیشمند کل تاریخ بشریت می داند. او با اشاره و چشم و ابرو با ما حرف نمی زند بلکه با کلمات. به او گفتم که مشکل عمده ادبیات داستانی ما هم این است که صرفا سوژه محور شده ایم و زبان جایش را به سانتالیسم لحن و مانتالیسم زبانی داده است. حسن زاده در حالیکه می تواند جزو بزرگان تئوری ادبیات و فلسفه باشد صبح زود به کارخانه می رود و غروب ها با غم غربت باز می گردد...
------------------------------------------
به زودی مصاحبه با او را در همین وبلاگ خواهید خواند.
