چند روز پیش با خودم می گفتم کجاست آن ملت عاشق پیشه و شاعر مسلک و فرهیخته. خیابان های شهرمان پر شده از جوانانی که از همه نژادها چیزی به ارث برده اند جز کوروش کبیر. نمی دانم شاید کوروش کبیر هم خصایص مطرب صفتی و بی کاری داشت ؟ عشقمان اشکمان لبخندمان بی هیچ ویرگولی چنان در هم تنیده که گویی آنچه از ما باقی مانده چند کیلو گوشت گندیده با قر وفر کافی است. هویت در نگاه عده ای مجموعه فرهنک - دین - آداب و سنن قومی و جهانی است که به یک ملت تفاوتی با سایر ملل می دهد. به عبارتی آنچه یک ملت را از سایر ملت ها جدا می کند همین هویت ملی است. چند روز پیش یکی از اساتید فلسفه بسیار گیج از من پزسید که نشانه هویت و فرهنگ ما در یک فیلم سینمایی تولید وطنی چیست؟
جوای شما چیه؟
آنچه باعث می شود که یک فیلم ایرانی را بدون دیدن کارگردان و بازیگران ایرانی به عنوان یک فیلم ایرانی معرفی کنیم چیست؟
کمک کنید تا جواب استاد را بدهم.
