سیناپس

بعضی مواقع شاگردهای کلاس برای دور هم جمع شدن موضوعی ندارن جز پشت سر استاد حرف زدن. اونهایی که دانشگاه و مکتب دیده هستن موفقند. نه؟

آره ! من هم چند ماهی می شد که می رفتم کلاس سه تار و از جلسه سوم به بعد بچه های کلاس رفیق شدیم. چند روز دور هم نشستیم تا اینکه به این نتیجه رسیدیم برای دور هم جمع شدن نیاز به یه موضوع داریم و چون حرف های زیادی برای گفتن نداشتیم یه دفعه مغزمون گفت : بووووومب

آره بهترین حرف پشت سر استاد حرف زدن بود. سه چهار ماه به این ترتیب گذشت تا اینکه من شروع کردم به جاسوسی. هر چی اونا می گفتن من صاف می ذاشتم کف دست استاد . اما ای دل غافل که یکی از حاضرین خودش نفوذی بود. امروز در ساعت هشت شب  دستم رو شدو رکب من با ضد رکب مواجه شد و من اخراج شدم.

 (تهران- شهریور ۸۶- روی پل ملاصدرا)

استاد علی عزیز دوباره بر در می زنم. همین.